GEDICHTEN IN KLEUR

DAAN DE JONG (1982) & THOMAS THYRION (1983)

Dubbeltentoonstelling

expositie:
15 november t/m 20 december 2026

De twee kunstenaars, die Galerie Quintessens dit najaar combineert in de dubbeltentoonstelling ‘Gedichten in kleur’, hebben meer gemeen dan dat zij iedere vierkante centimeter in hun composities optimale aandacht geven. Beiden vinden in minutieus en methodisch schilderen een manier om hun stemming of gemoedstoestand weer te geven, of de werkelijkheid. Wat voor beide kunstenaars geldt: hun schilderijen zijn gedichten in kleur, al is er sprake van verschillende invalshoeken. Daan de Jong over Thomas Thyrion: ‘Ik heb Thomas Thyrion opgezocht op internet. Hij maakt heel goed werk! Tegelijkertijd verschilt het enorm van mijn eigen werk, dus ik denk dat het een duo-tentoonstelling met een boeiende dynamiek kan worden.’

Daan de Jong (1982) over zijn werk:

‘Sinds 1998 maak ik reeksen wolkenstudies, oorspronkelijk om mijn schildertechniek van wolken op de grotere composities te verbeteren. Hierbij experimenteer ik voortdurend met verfgebruik, materiaal en formaat. Al snel ontwikkelde ik een onstuitbare fascinatie voor dit onderwerp, want ik kwam er achter hoe groot de invloed van wolken is op het licht en de stemming van het landschap. Anderzijds kan een reeks wolkenstudies gezien worden als een opeenvolging van stemmingswisselingen in plaats van een reeks natuurkundige fenomenen.

Sinds 2000 werk ik met olieverf. Soms om wolkenstudies te schilderen, soms om andere thema’s te verwezenlijken. Meer dan voorheen gericht op de stemming van het moment, gedachten en gevoelens. Tijdens vakanties heb ik de meeste kans op avontuur en stemmingswisselingen. Ik leg alles vast, bewaar van alles, en constateer dat ik een hedendaagse romanticus ben, met een fascinatie voor kasteelruïnes, rotsen, en natuurlijk wolken. Ik neem muziek mee die past bij de reis. Zo koppel ik herinneringen aan muziekstukken. Tijdens het schilderen in het atelier kan ik nog geen tien minuten vooruit zonder muziek. Hoor ik de muziek van dat ene moment, dan ben ik weer helemaal terug op dát moment en in die streek of op die locatie.’

Rapsodie du Bouquet (Herinnering aan avonturen in de Gard, Zuid-Frankrijk. Zelfportret), 2018, olieverf/doek, 140 x 140 cm.

La Paix du Pyla (detail), 2025, olieverf/doek, 60 x 240 cm.

Thomas Thyrion (1983) over zijn werk:

‘Ik geloof dat schoonheid overal te vinden is. Schoonheid ervaren is het leven zelf ervaren, en misschien wel iets heiligs.

Zonder schilderen verval ik geleidelijk in het zien van de wereld door de lens van wat ik al ken. Schilderen vraagt iets anders van me. Het vraagt me om mijn herkenning lang genoeg op te schorten, zodat waarneming weer mogelijk wordt. Zo helpt schilderen mijn verbinding met de wereld te verwezenlijken.

Ik schilder niet om ideeën uit te drukken of concepten te illustreren. Ik schilder omdat het me in staat stelt de realiteit te ervaren op een manier die niets anders toestaat. Elke interactie met het doek is levend, onvoorspelbaar en zo mogelijk ontsnapt niets aan mijn aandacht. Toch kan de realiteit niet volledig worden beheerst, de werkelijkheid kan alleen met aandacht worden benaderd.

Het onderscheid tussen abstractie en figuratie heeft minder te maken met de realiteit zelf, dan met de manier waarop onze geest die organiseert. We zien zelden wat er voor ons ligt. In plaats daarvan projecteren we erop wat we al weten. Dit is een essentieel evolutionair mechanisme, een mechanisme dat steeds terugkeert en waartegen ik elke keer dat ik schilder moet strijden. Ik probeer te zien, niet te bedenken.

Daarom streef ik niet naar een stijl. De zoektocht naar originaliteit is niet origineel. Ik wil geen technieken of visuele effecten produceren, want die horen niet bij mij. Het zijn geen uitvindingen, maar ontdekkingen die door oefening zijn gedaan. De penseelstreek heeft slechts betekenis voor zover deze deelneemt aan de waarneming. Als ik schilder moet ik verdwijnen.

Des te langer ik schilder, hoe meer ik mij realiseer dat het onbekende zich niet ergens anders bevindt. Het is er al, wachtend om met voldoende aandacht te worden te worden vastgelegd. De werkelijkheid van een schilderij ligt niet in het onderwerp. Ze ligt in de levende, onvoorspelbare ontmoeting tussen de schilder en het schilderij. Iedere dag opnieuw leert het schilderen mij iets nieuws.’

Portretten van Thomas Thyrion waren afgelopen voorjaar op uitnodiging van de Royal Society of Portrait Painters te zien in The Mall Galleries , Londen.

Gretel, 2025, olieverf/paneel, 50,5 x 40,5 cm.

Behind the Sun IV, 2026, olieverf/doek, 53 x 42 cm.

Bekijk de uitnodiging bij deze expositie